წარმოდგენის შემდეგ
თეატრი დროებითი ხელოვნებაა. ერთი საღამოს ენერგია ზუსტად აღარასდროს მეორდება, ამიტომ არქივში დაცული ყოველი ფრაგმენტი განსაკუთრებულ მნიშვნელობას იძენს. რეჟისორის შენიშვნა, მსახიობის ხელით შესწორებული ტექსტი და კოსტიუმის ესკიზი გვიჩვენებს პროცესს, რომელიც მაყურებლისთვის უხილავი იყო.
ამ დოკუმენტებში თეატრი დასრულებულ შედევრად კი არა, შეცდომებითა და ძიებით სავსე ცოცხალ სამუშაოდ ჩანს.
აფიშის პატარა პოლიტიკა
აფიშა მხოლოდ თარიღისა და მსახიობების ჩამონათვალი არ არის. მის დიზაინში, სიტყვების ზომასა და ზოგჯერ გამოტოვებულ სახელშიც კი ეპოქის გემოვნება და ძალაუფლების წესები იკითხება.
ერთად დალაგებული სხვადასხვა ათწლეულის აფიშები თეატრის ვიზუალური ენის ცვლილებას აჩვენებს — ხელით შესრულებული კომპოზიციიდან მკაცრ ტიპოგრაფიამდე და თანამედროვე ციფრულ გამოსახულებამდე.
არქივი წარმოდგენის ჩრდილი კი არა, მისი მეორე სცენაა.
ციფრული მეორე სიცოცხლე
გაციფრულება მყიფე ქაღალდს ფიზიკური განადგურებისგან სრულად ვერ იცავს, მაგრამ მას ახალ აუდიტორიას აძლევს. ძიებადი აღწერა და სწორად მითითებული ავტორობა არქივს დახურული საცავიდან კვლევისა და აღმოჩენის სივრცედ აქცევს.
მთავარია, ციფრულმა ასლმა კონტექსტი არ დაკარგოს. ერთი კადრი უფრო მეტს გვიყვება, როცა ვიცით ვინ, როდის და რომელი წარმოდგენის დროს გადაიღო იგი.